Zelfregieroute: Annemieke van Noortwijk

‘Toen dacht ik echt: “Zie je wel, dit moet ik gewoon gaan doen.” ’

Door Marleen Close

Bij het Zelfregiecentrum (hierna: ZRC) is van alles te doen op het gebied van ontmoeting, lotgenotencontact, cursussen en trainingen. Het aanbod is aardig groot. Zo groot, dat je misschien niet weet waar te beginnen. Terwijl je wel zin hebt om iets te dóén.

Wil je daar meer inzicht in, dan kun je de zogeheten Zelfregieroute volgen. Dat is een vorm van coaching waarbij je door middel van een vraaggesprek in kaart brengt en in beeld krijgt wat je graag zou willen doen, maar nu misschien nog niet weet; en hoe je dat doel kunt bereiken. Annemieke van der Gronden is de coach die je kan helpen je wensen en doelen te realiseren.

Ik praat met Annemieke van Noortwijk. Zij is een van de medewerkers van het ZRC die de Zelfregieroute gevolgd hebben. Want de Zelfregieroute is er niet alleen voor mensen die nieuw binnenkomen bij het ZRC, maar zeker ook voor medewerkers! 

Hoe kwam je op het idee om de Zelfregieroute te gaan ‘lopen’?

‘Ik werkte bij het ZRC eerst aan de receptie, maar ik zat daar niet helemaal goed op mijn plek: ik vond het vrij saai, vooral als ik alleen was. Ik zat er wat afgezonderd en miste contact met anderen. Het receptiewerk sprak me niet aan op mijn kwaliteiten en dat begon me op te breken. 

Toen ik op een gegeven moment voor een poosje uitviel, naar het ziekenhuis moest en daarna vijf weken thuis zat, had ik alle tijd om daarover na te denken. Ik merkte bij mezelf dat ik een beetje huiverig was om naar mijn werk terug te keren.

Daar heb ik toen over gepraat. Eerst thuis, en vervolgens met Annemieke van der Gronden. Ik wist al wel wat ik wilde, maar ik wist niet of daar plaats voor was in het ZRC. Wat ik wilde – schrijven – moest feitelijk worden bekrachtigd in de Zelfregieroute. Toen dacht ik echt: “Zie je wel, dit moet ik gewoon gaan doen.” ’

Annemieke N. is er met Annemieke G. voor gaan zitten. Annemieke G. liet haar een clip zien uit de film Ice Age: een scène waarin de eekhoorn uit alle macht probeert een nootje te pakken te krijgen. Het nootje stond voor datgene wat Annemieke N. graag wilde, waarbij de vraag was hoe zij te werk zou gaan om die droom, dat nootje te krijgen. ‘Het werd een vraaggesprek waarin onder meer aan bod kwam: waar ligt je hart, waar word je blij van, waar heb je hulp bij nodig om dat te realiseren. Zo is dat wat ik wilde uitgekristalliseerd.’

Annemieke G. zette een plan op papier voor Annemieke N. Het plan is in feite een klein dossier waarin je ook nog na verloop van tijd eventueel je doelen kunt verschuiven en bijwerken. Annemieke G. monitort dat. ‘Omdat het plan op papier staat, krijg je zelf heel goed inzichtelijk wat je nou eigenlijk leuk vindt en waar je kwaliteiten liggen’, zegt Annemieke N. 

Wat ben je al doende met de Zelfregieroute tegengekomen?

‘Voor mij was het vooral zoeken naar de vorm. Ik vind schrijven heel leuk, en dat wist ik al, maar het was meer een kwestie van: in welke vorm ga ik dat gieten? Daar zijn we goed uitgekomen, ik heb echt een modus gevonden met Annemieke G. Als zij iets te schrijven heeft, komt ze naar mij. Of als ze zelf iets geschreven heeft en het moet herschreven worden. Zo kan ik mijn tijd vullen met nuttige zaken en daar ben ik blij mee. Ook houd ik een eigen blog bij op Facebook waar ik veel voldoening uit haal. En dat was nou net de bedoeling van deze switch van receptie naar schrijven.’

Heb je iets nieuws of verrassends over jezelf ontdekt?

‘Niet zozeer iets nieuws, maar ik heb door het schrijven van de columns en de stukjes voor het ZRC ontdekt dat ik het toch wel goed kan! Ik krijg veel positieve feedback en dat geeft me een boost: leuk, mensen waarderen het. Die nieuwe boost, dat is precies wat ik nodig had. Ik voel me er fijn bij dat ik leuke dingen schrijf. En het is ook voor een publiek; dat voelt anders dan schrijven voor mezelf. Het is een plezierige ervaring om ook door mensen die me niet kennen, te worden gewaardeerd.’ 

Heeft het volgen van de route jou meer zelfregie gegeven? 

‘Ja. Ik zat vast achter die receptie. Ik vroeg me af: wat doe ik hier? Ik was de lol verloren en dat vond ik heel erg, want ik vind het fijn om bij het ZRC te werken. Ik had een nutteloos gevoel. En nu denk ik als ik met voldoening thuiskom: dat heb ik toch maar weer mooi gedaan! Schrijven voelt meer als werk.  

Ik doe nu echt wat ik leuk vind. En ik durf dat ook meer uit te spreken, zo van: dit vind ik leuk om te doen, hier kunnen jullie mij voor gebruiken. Schrijfwerk is voor mij meer een uitdaging. Ik voel me lekkerder in mijn vel. Ik kan nu tegen mezelf zeggen: “Dit ligt jou wel.” ’

Annemieke van Noortwijk wil mensen er graag van bewust maken dat als je aangesproken wordt op je kwaliteiten en doet wat je écht leuk vindt, je met passie over je werk kunt vertellen. ‘Het geeft je zo veel méér dan in een vastgeroest patroon blijven zitten. Patronen kunnen heel lekker zijn, maar als je vastzit, ga dan eens kijken wat je verder nog wilt, en ga dat aan. Om binnen het ZRC iets te doen of eventueel als opstap om je horizon te verbreden. Ongeacht of dat hier of elders is.’

-A A +A